پمپ های دیافراگمی، برای انتقال اسلاری های ساینده، ایده آل هستند، زیرا: سرعت مایع در داخل محفظه پمپاژ و شیر یک طرفه، از سرعت جریان در خط انتقال بیشتر نمی شود. سایش و شکستگی ناشی از اسلاری، کمترین مقدار را
در دبی های فوق العاده بالا، بافتن پمپی با بهترین راندمان و سرعت از نظر اقتصادی غیر ممکن می باشد. در این حالت، ممکن است بدون توجه به اینکه دبی سیال شاید تغییر نماید، از دو پمپ با نصف اندازه
مونو پمپ، یکی از انواع پمپ های جابجایی مثبت است که با نام (پمپ مارپیچی خارج از مرکز) یا (پمپ با حفره پیشرونده) نیز شناخته می شود. این پمپ، در دهه ۱۹۳۰ به وسیله (رنه مونو) اختراع شد؛ و شامل
استاندارد های پمپ های آتشنشانی، در هر نوع و اندازه ای که باشند، نه تنها باید به طور دوره ای و ترجیحا به روش روشن شدن خودکار (استارت اتوماتیک)، بلکه گاهی نیز باید به صورت دستی آزمایش شوند. بعضی معتقدند
امید 
